Τα περιστέρια “οδηγούν” τα γεράκια; Πόλεμος στο Ιράν

Η δικομματική επιτροπή Μπέηκερ, υπό τον πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ επί κυβέρνησης Μπους του πρεσβύτερου, ο οποίος έχει από καιρό ταχθεί κατά της πολιτικής του γιου Μπους στο Ιράκ και στην ευρύτερη περιοχή, έδωσε, όπως γράφει η New York Sun στο φύλλο της 12-10-2006, πριν λίγες μέρες στη δημοσιότητα το πόρισμα των ερευνών-μελετών της για την κατάσταση στο Ιράκ. Το πόρισμα αυτό περιέχει καλά (ας πούμε) νέα για την σπαρασσόμενη αυτή χώρα και μάλλον κακά νέα για το Ιράν. Παίρνοντας δεδομένη την ουσιαστική αποτυχία της πολιτικής Μπους στο Ιράκ, και έχοντας ως στόχο της την από δω και πέρα δράση της Αμερικανικής κυβέρνησης, η επιτροπή κατέληξε σε δυο μεθόδους δράσης. Η πρώτη λέγεται “Πρώτος στόχος η ασφάλεια” και εισηγείται την παραμονή των κατοχικών δυνάμεων στη χώρα με σκοπό την εδραίωση της ειρήνης και της τάξης στη Βαγδάτη, ενώ η εκεί Αμερικανική Πρεσβεία θα πρέπει να εντείνει τις προσπάθειές της να έρθει σε κάποια συνεννόηση με τους εξεγερμένους. Μια σχετική ανταπόκριση που δημοσιεύεται στους Τάιμς του Λος Άντζελες της 16-10-2006 υπογραμμίζει το γεγονός ότι ένα σημαντικό τμήμα της εισήγησης αυτής συνιστά την συνδιαλλαγή των ΗΠΑ με το Ιράν και την Συρία.

Η δεύτερη μέθοδος δράσης την οποία εισηγείται το πόρισμα της επιτροπής λέγεται “Ανασύνταξη και Καταστολή”. Η μέθοδος αυτή συνιστά την σταδιακή αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων σε βάσεις “εκτός Ιράκ” από τις οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να επιστρέφουν και να χτυπούν όταν γίνεται αυτό απαραίτητο τους τρομοκράτες.

Οι συνέπειες που θα είχε η υιοθέτηση της μεθόδου αυτής παραμένουν σχετικά ασαφείς. Μπορεί κανείς πάντως να προβλέψει ορισμένες από τις πτυχές της: οι ΗΠΑ όπως όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όταν αναγκάζονται να αποσυρθούν, είναι ενδεχόμενο να καταφύγουν σε μια όξυνση της βίας στη διάρκεια των τελευταίων ημερών και ωρών της παρουσίας τους στα εδάφη του Ιράκ, έτσι ώστε πρώτο να υπογραμμίσουν ότι “αποχωρούν” και “δεν εκδιώκονται” και δεύτερο για να πνίξουν με τον τρόπο αυτό τους πανηγυρισμούς των Ιρακινών στο αίμα και το πένθος.

Η κυβέρνηση Μπους έχει μέχρι σήμερα αρνηθεί με πείσμα την ιδέα να διαπραγματευθεί είτε με το Ιράν είτε με την Συρία. Και ενώ πολλοί πια σήμερα στις ΗΠΑ θεωρούν ότι επιβάλλεται να γίνει κάτι τέτοιο, παραμένει εξαιρετικά απίθανο. Από την άλλη πλευρά, η προβολή των λύσεων που προτείνει η έκθεση της επιτροπής Μπέηκερ τέσσερις εβδομάδες πριν από τις Αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου, δεν σημαίνει καθόλου ότι την επομένη των εκλογών θα εξακολουθήσει ή πως η επόμενη κυβέρνηση θα δρομολογήσει τη δράση της στην περιοχή της Μ.Ανατολής πάνω στις προτάσεις αυτές.

Εξίσου σημαντική πτυχή της δεύτερης αυτής πρότασης της επιτροπής, η πρόταση “Ανασύνταξη και Καταστολή”, είναι ότι θα διευκολύνει εξαιρετικά την διαγραφόμενη επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Και αυτό είτε οι ΗΠΑ σκοπεύουν να εισβάλλουν στη χώρα αυτή είτε απλώς επιθυμούν να νομίζει το Ιράν ότι θα το κάνουν.

Σε άρθρο του που δημοσιεύεται στον έγκυρο δικτυακό τόπο democracynow ο απόστρατος σμήναρχος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ Σαμ Γκάρντινερ ισχυρίζεται ότι μια στρατιωτική επιχείρηση στα εδάφη του Ιράν έχει ήδη αρχίσει από καιρό καθώς μονάδες του Στόλου πλέουν ολοταχώς στην περιοχή ενώ τα σχέδια για ναυτικό αποκλεισμό και αεροπορικές επιδρομές κατά του Ιράν αναθεωρούνται βιαστικά. «Το θέμα» γράφει ο Γκάρντινερ «δεν είναι πια κατά πόσον μια πολεμική επιχείρηση στο Ιράν θα ήταν χρήσιμη, αλλά το ποιος έχει διατάξει την έναρξη της επιχείρησης που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη.»

Είναι επίσης εξαιρετικά πιθανό αυτή η προτεινόμενη “ανασύνταξη”, που εμπεριέχει την απόσυρση των 140.000 στρατιωτών από το έδαφος του Ιράκ να μην είναι παρά το πρελούδιο της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράν, κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η απόσυρση των Ισραηλινών από τη Λωρίδα της Γάζας στην ουσία ήταν το πρελούδιο της έναρξης μιας νέας μεγάλης επίθεσής τους. “Βλέπετε;” θα πουν οι ΗΠΑ. “Εμείς αποσυρθήκαμε, αλλά οι τρομοκράτες, με την υποστήριξη του Ιράν και της Συρίας, εξακολουθούν τη δράση τους. Εμείς φταίμε που πρέπει να επέμβουμε ξανά;”

Η επανεκλογή της κυβέρνησης Μπους θεωρείται δεδομένη και δεδομένη θεωρείται πλέον η απόφασή της να εισβάλει στο Ιράν. Το ποια μέθοδο θα ακολουθήσει και ποια από τις δυο προτάσεις της επιτροπής Μπέηκερ θα χρησιμεύσει ως πλατφόρμα της δράσης των ΗΠΑ είναι σχετικά άνευ μεγάλης σημασίας. Το περίεργο είναι πως όταν η επιτροπή Μπέηκερ συστάθηκε πολλοί είδαν στην κίνηση αυτή έναν κόλαφο κατά της πολιτικής Μπους, ενώ στην ουσία γίνεται φανερό ότι και οι αντιπολιτευόμενοι τον Αμερικανό πρόεδρο, καταφέρνουν να του προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες.

Liberte χανούμ

Delacroix… ad usum hanoumii! Άλλο ένα μεγάλο βήμα της Τουρκίας προ την Ευρώπη.

(Και για να μην παρεξηγούμαστε και τη σχετική είδηση!)

Κολλήματα

Καλώς ήρθαμε λοιπόν στο “καταφύγιο” – αν και σειρήνες δεν ακούστηκαν. Τι να πω, ανάγκα και θεοί πείθονται. Αλλά με ξέρετε εμένα, μια ζωή “κολλημένη”. Μου λείπει το παλιό μας σκυλόσπιτο. Μην το κλείσεις ακόμη, doghouse – πληηηηηζ.

Βίβα Μαριέτα!

Βίβα Μαριέτα! Η κραυγή των εκπαιδευτικών αυτές τις μέρες. Ενθουσιασμένοι που έχουν όλο το χρόνο να δουν τις οικογένειές τους, να κάνουν εκδρομές και ταξιδάκια, να ξυπνάνε σε ώρες ανθρώπινες και γενικά να απολαμβάνουν όσα πιο προνομιούχες “τάξεις” συμπατριωτών απολαμβάνουν όλο το χρόνο. Βολτίτσες στα μαγαζιά, καφέ στο πεζοδρόμιο ή στην πλατεία, χουζούρι, παιχνίδια στον υπολογιστή. Κάποιοι απ’ αυτούς ενδεχομένως μπορεί να διαβάσουνε και κανένα βιβλίο. Κράτα Μαριέτα!

Η κυβέρνηση δεν άκουσε τις προειδοποιήσεις του σύντροφου Αλέκου, πριν μερικές βδομάδες στη Βουλή, και τώρα αρχίζει να βλέπει γκρεμό. Έρχεται μια στιγμούλα, μια ευκαιρία που δεν σου γέμιζε το μάτι, που τα πληρώνεις μαζωμένα όλα όσα σου οφείλονται.

Τα σχολεία κλειστά για βδομάδες, οι γονείς απελπισμένοι που ξάφνου βρέθηκαν με τα βλαστάρια τους αμολημένα στους δρόμους (όσα μπορούν να το κάνουν, γιατί είναι και οι πιτσιρικάδες που θέλουν μπέιμπι σίτερ, γιαγιά, θεία, γειτόνισσα, ό,τι βρίσκεται – αν βρίσκεται) και τώρα κλείνουν και τα ΑΕΙ – αν υποθέσουμε πως κι όσο ήταν ανοιχτά έκαναν κάτι. Βίβα Μαριέτα! Κράτα καλά την ανένδοτη στάση σου κι εσύ κι η κυβέρνηση του Χοντρού, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος και άλλα τέτοια τερπνά.

Ο παπούς μου λέει πως στην Κατοχή οι μαυραγορίτες φώναζαν “Βάστα Ρόμελ!” όσο ο Γερμανός στρατηγός κρατούσε απασχολημένους τους Άγγλους στη Β. Αφρική, γιατί έτσι η πείνα εξακολουθούσε να θερίζει εδώ και ο κόσμος πουλούσε σπίτια και χωράφια για ένα μπουκάλι λάδι κανένα κιλό φασόλια – στη “μαύρη” αγορά, εννοείται.

Η ιστορία λοιπόν κάνει κωλοτούμπες και οι ιστορικοί χαμογελούν με τις συμπτώσεις, τις επαναλήψεις και την περιστροφική κίνηση των περιστάσεων.

“Τα Εγκαίνια του Οίκου”

Μήπως τελικά η blogspot (aka blogger) και τα blogάκια της κι όλα όσα τραβάμε κάτι μήνες τώρα ήταν οι προφητικές λέξεις πάνω στον τοίχο; Και μήπως εμείς δεν τις εξηγήσαμε σωστά; Από καιρό τώρα η διάθεση των περισσότερων εδώ για blogging είχε αισθητά πέσει. Σε πρώτο πλάνο ήταν οι διασπάσεις της “καθημερινότητάς” μας όλων, άλλος με το πτυχίο άλλος με το μεταπτυχιακό του άλλος με το πρόβλημα στρατός – και πάντα η Άννυ μας με τα πολλά και δύσκολα προβλήματα. Σε δεύτερο πλάνο μάλλον ήταν το πλησίασμα των δημοτικών-νομαρχι…ακών που διαρκώς αύξανε τους ρύπους του λεκανοπεδίου με τις φάτσες των υποψηφίων, των σχολιαστών και των στρατηγικών επενδυτών γύρω απ’ τα κέρδη της εκλογής – δλδ των κομμάτων. Από δίπλα το μπάχαλο της… εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης, τα διπλά τζαρτζαρίσματα στη Μαριέττα Γ-Κ και τα εκτοξευόμενα πηλοφόρια στο αχανές διάστημα ανάμεσα πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα ένεκα η βροχή που έπνιξε τη Σαλονίκη. Βάλε και τους οργισμένους γονείς και κηδεμόνες που ήταν έτοιμοι να βγουν κι αυτοί στους δρόμους ζητώντας επειγόντως πάρκινγκ για τα βλαστάρια τους (πού να τ’ αφήσω τα τιμημένα για να πάω στη δουλειά; στο σχολείο, πού αλλού!) και να… γενικά το πράγμα βρωμούσε όλο και περισσότερο πτωμαΐνη, όλο και περισσότερο ποδαρίλα, όλο και περισσότερο άπλυτη μασχάλη και σκορδοκρασάτο χνότο στα μούτρα κατά τη rush hour του μετρό…

Τι να γράψεις σ’ ένα μπλογκ; Να προσθέσεις τη φωνή σου ανάμεσα στον ορυμαγδό της πολιτικοδημοσιογραφικής φωνασκίας και χλαπαταγής; Να πεις και συ το κοντό σου πλάι στα μακριά ενός ολάκερου πλήθους ανθρώπων που, στο τέλος τέλος, είτε πληρώνονται για να το κάνουν είτε δεν πληρώνονται αλλά επενδύουν σε πιο μακροπρόθεσμα οφέλη προσθέτοντας το δικό τους φάλτσο στο γενικό;

Εγώ από πλευράς μου ΔΕΝ. Νομίζω και ο σκυλομπλογκάριος. Νομίζω κι ο Κάρολος. Για την Άννυ δεν ξέρω. Μπορεί και να μην πήρε χαμπάρι όλο αυτό το μπάχαλο. Είναι εδώ και λίγο καιρό στο πηγαινέλα Βερολίνο – Αθήνα και μην τη συνορίζεστε. Μετέχει και… της γερμανικής πολιτικής πραγματικότητας.

Ε, δεν αποκλείεται μες σ’ όλη αυτή την σχολιαστική δυσπαρευνία που μας βάρεσε ομαδικά, να μην πήραμε εγκαίρως χαμπάρι τα χάλια του παλιού μας κονακιού. Ο jago επιμένει ότι ήταν πολλά και συχνά. Δεν ξέρω, προσπάθησα σ’ αυτό το διάστημα να ανοίξω και να δω άλλα μπλογκ της blogspot – και ιδού, παράδειγμα, η riverbend από την Βαγδάτη και ο άλλος ο πιτσιρικάς από το Λίβανο, που είχαμε συνδέσμους στο προηγούμενο σπίτι μας γι’ αυτούς, είχαν κολλήσει κάπου στις 5/10. Ίσως να είναι εκεί ακόμη. Άλλα όμως blog, αμερικάνικα, σουηδέζικα, βραζιλιάνικα και λοιπά, δεν φαίνεται να είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα όλον αυτό τον καιρό. Ο φιλύποπτος σκυλομπλογκάριος (πρώην Υπερβόρειος) διατύπωσε την άποψη ότι μπορεί τα αφεντικά του μαγαζιού να κάνουν λογοκριτικές περικοπές στο interphase των templates – όλων ημών των νοτιοανατολικών τρομοκρατών. Δε μπορεί, είπε, εφόσον είναι σίγουρο ότι τα μπλογκ (και μάλιστα τα παλιότερα και μεγαλύτερα και σίγουρα εκείνα που έχουν κίνηση) μεταφράζονται και διαβάζονται και από ειδικούς εθελοντές στην αμερικάνικη Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, να μην γίνεται κάποια επιλογή πού θα βαρέσουμε. Ο Κάρολος, πιο ψύχραιμος, λέει πως το πρόβλημα του blogspot είναι τα απαρχαιωμένα templates και ο υπερπληθυσμός: δεν ξέρω πόσες εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια μπλογκ στεγάζονται εκεί. Είναι γεγονός πως έχει τα περισσότερα.

Αλλά εγώ (που με έστειλε ο Υπερβάρειος… επίτηδες το πάτησα το άλφα, χοντρό κάθαρμα) να κάνω τη βρώμικη δουλειά και να στήσω τα στοιχειώδη στο νέο μαγαζί, με το ψευδώνυμο katafygio (ενν. αδέσποτων σκύλων;) και έτσι με κείνον τον φερετζέ στη μούρη υπέγραψα και το πρώτο post μας, είδα και θαύμασα στη WordPress. Πολύ καλύτερα όλα. Έτσι μου φάνηκαν και ανταλλάξαμε μπόλικα email με τους άλλους “ρε συ, είδες και τούτο, είδες κι εκείνο;”

Για να γυρίσω στο πρώτο θέμα. Η στέγη εξασφαλίστηκε. Να δούμε τι έπιπλα θα βάλουμε τώρα. (Η Άννυ με το ψυγείο που υποσχέθηκε ακόμη να φανεί. Ευτυχώς άρχισαν τα κρύα.) Προσωπικά δεν υπόσχομαι πολλά… για να μη με πείτε μετά ψεύτη. Θα προσπαθήσω. Κι αν αραιώσω λίγο, ε – δε χάνετε και τίποτα. Θα γυρίσω κάποια στιγμή, πού θα πάω. Υπάρχει και τεχνολογία τώρα που γεφυρώνει τις αποστάσεις. Τις τοπικές. Για τις μη τοπικές…. α! γι’ αυτές δεν γνωρίζω-δεν απαντώ.

 

άρφ!

Τρέχοντας, καταϊδρωμένο γυρνά το σκυλί στο νέο του σπίτι. Ουφ! λαχάνιασα ο έρμος… Όχι δεν έχω τίποτε ενδιαφέρον να προσθέσω επί του παρόντος, μόνο λαχάνιασμα και άντε και κανένα λυπητερό γάου-γάου… Δεν είναι και τόσο άνετο ούτε ευχάριστο να σε διώχνουν απ’ το παλιό σκυλόσπιτο. Αλλά μας έδιωξαν, είναι γεγονός. Ε, έτσι είναι τα διαζύγια. Ξαφνικά. Αλλιώς μοιάζουν με αντιπολίτευση από το ΠΑΣΟΚ: νυσταλέα, αναποτελεσματική (δήθεν τάχαμου) και ανοργασμική. Και χωρίς καν μια παρήγορη εκσπερμάτωση. Έτσι, Πρόεδρε;

Καλημέρα και από μένα.

βοράς-νότος Χ, 2 ή 1;

Παντού παρατηρείται η διαφορά και η αντιζηλία ανάμεσά τους. Στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και στις Η.Π.Α. Δεν είναι δική μας η πατέντα. Η μόνη δική μας  πρωτοτυπία είναι πως ενώ σ’ όλες τις άλλες χώρες ο βορράς είναι ο πιο αναπτυγμένος οικονομικά, σ’ εμάς συμβαίνει το  αντίθετο. Όπως το αντίθετο συμβαίνει επίσης στον τομέα της κουλτούρας: ας μη μπερδεύουμε το πλήθος των “αιθουσών” με το πραγματικό ενδιαφέρον για τα πνευματικά ζητήματα, έτσι; Η Θεσσαλονίκη προηγείται της Αθήνας στον τομέα κουλτούρα – ακόμη κι αν πάρουμε ως μόνο κριτήριο την κουζίνα (που είναι πάντα και παντού ένας σαφής δείκτης του επιπέδου της ζωής). Εκεί που υστερεί η συμπρωτεύουσα είναι το πλήθος του κόσμου και η ανάπτυξη της πόλης: λίγες άλλωστε πόλεις στην Ευρώπη μπορούν να συναγωνιστούνε σε γιγαντισμό την Αθήνα. Και ο γιγαντισμός έχει διάφορες και ποικίλλες συνέπειες. Η ασχήμια περισσεύει και δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή σε πόλεις με γιγαντισμό, όπως η Αθήνα. Στη Θεσσαλονίκη η ασχήμια βγάζει μάτι επειδή τα μεγέθη είναι μικρότερα. Στην Αθήνα ένας καραγκιόζης σαν το νέο της Δήμαρχο δεν διακρίνεται εύκολα: και γιατί υπάρχει ένα πλήθος άλλων καραγκιόζηδων που τον κάνουν να μη φαντάζει τόσο έντονα ως τέτοιος και γιατί το πλήθος των “θεατών” του έχει ένα πολύ ευρύτερο πεδίο για να αποσπάσει το “κριτικό του βλέμμα” και να μην τον προσέξει. Στη Θεσσαλονίκη αντίθετα ένας καραγκιόζης σαν τον Ψωμιάδη κάνει μπαμ. Άλλωστε ποιος ήταν που είχε πει πως στους μικρούς χώρους μια κλανιά κάνει την εντύπωση κανονιάς; Ε, αυτό συμβαίνει σε πολλά επίπεδα με τη συμπρωτεύουσά μας.

Γειά σου Θεσσαλονίκη! Καλημέρα σας επισκέπτες.

νέο σκυλόσπιτο;

Επειδή τα πράγματα στη blogger.com δε φαίνεται να φτιάχνουν και η “βαλίτσα” μοιάζει να τραβάει επ’ άπειρον, αναγκάστηκα να έρθω να ανοίξω  ένα νέο στη wordpress, κάτι που έχει κάνει από καιρό τώρα ο jago και μάλλον έπρεπε να έχουμε κάνει κι εμείς. Αλλά αυτός δοκίμαζε προβλήματα πολύν καιρό πριν  όταν εμείς δεν είχαμε κανένα με τη blogspot.com. Ωστόσο… enough is enough, που λέει κι ο λαός. Η μετακόμιση ήταν αναγκαστική. Ο προηγούμενος οικοδεσπότης μας δεν μας έκανε ακριβώς έξωση, αλλά μας ανάγκασε να μαζέψουμε τα ράφια με τα βιβλία, τα CD και τον καναπέ (η Άννυ υποσχέθηκε πως θα φέρει και το ψυγείο στην επόμενη βόλτα – …. με το ημιφορτηγό του μπαμπά, Άννυ;;;) και να ξεκουβαλήσουμε. Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν. Ελπίζω – ελπίζουμε – να μη σταθούμε άτυχοι εδώ πέρα στη νέα μας γειτονιά. Ε, κι άμα θελήσουμε και λίγη δανεικιά ζάχαρη, ο jago απέναντι είναι, θα μας δώσει υποθέτω. Και τώρα ορμάτε παιδιά!